Alles begint met opmerken.

Thijs weet uit ervaring hoe het is om jezelf te verliezen.

Zijn pad begon 40 jaar geleden. De weg naar buiten meer dan 16.

In 2010 deed hij zijn eerste 10-daagse Vipassana retraîte. 10 dagen lang in stilte het lichaam observeren.

In de jaren die daarop volgde verdiepte hij zich in diverse meditatie technieken. Zijn reis bracht hem langs leraren in Europa, India, en Nepal. Hij volgde trainingen en trauma gerichte cursussen voor leraren voor de kennis en de ervaring.

Hij weet hoe het is om op plekken te komen waarvan je niet weet of je eruit wil komen. Afgesloten voor alles. Volledig levend op de automatische piloot. En wat daar de kosten van zijn.

Iedere stap kost moeite. Iedere ademhaling is er eentje teveel.

Depressie, burnout, werkloosheid, dakloosheid, verslaving, sociale isolatie.

Niet als verhaal uit een boek. Niet als metafoor. Maar als plekken waar hij heeft gestaan. Soms voor een moment, soms langer. Nooit zeker wat de uitkomst zou zijn.

Een van de dingen die hij daaruit heeft geleerd is dat alles begint met opmerken. Met waarnemen. Dat is het perspectief vanuit waar hij mensen nu begeleidt via Pontaro.

De weg terug naar jezelf is geen recht pad.

Het is één ademhaling. Het is één stap vooruit. Soms twee terug. Stil, langzaam, zonder garantie. Iedere dag met vallen en opstaan. Thuis. Op het werk. Overal.

Mensen brengen zichzelf mee naar het werk. Hun helderheid. Hun aanwezigheid. Hun persoonlijkheid. Of juist niet.

Het lichaam weet altijd waar je bent. De afstand tussen wat je voelt en wat je waarneemt verdwijnt niet. De verbinding tussen deze twee is te herstellen. En de basis is opmerkzaam waarnemen.

Iemand die oprecht aanwezig is werkt productiever. Is duidelijker. Is minder reactief. En meer zichzelf. Niet per se omdat ze harder werken, maar omdat ze helderder in het leven staan.

Thijs opent die ruimte. Een plek waarin mensen hun eigen ervaring observeren. Ieder op hun eigen tempo, hun eigen niveau.
Geen technieken om te onthouden. Geen verborgen agenda.

Er is alleen wat er is. Het lichaam. Het moment. En de ruimte om te mogen ervaren.

Onwennig voor mensen die gewend zijn aan output. Ook al is het vaak precies wat ze wel nodig hebben.
Sommigen komen sceptisch binnen. En vertrekken anders.

Ze hebben iets ervaren wat ze niet meer kunnen ontkennen.

Zichzelf.